Ik zit in de kerk en hoor een preek. Er word gezegd dat goede werken niets waard zijn als er geen geloof bij is, en geloof is niets zonder goede werken.

Nu vraag ik me toch serieus af wat ik moet met die mensen die in de kerk zitten en de ander nodeloos kwetsen, zwart maken, verdriet doen, negeren en in de steek laten. Wat nou goede werken? Zijn dat nou gelovigen of denken ze alleen maar gelovig te zijn……..

Ik zit in de kerk en hoor een preek. Er word gezegd dat goede werken niets waard zijn als er geen geloof bij is, en geloof is niets zonder goede werken.

Nu vraag ik me toch serieus af wat ik moet met die mensen die in de kerk zitten en de ander nodeloos kwetsen, zwart maken, verdriet doen, negeren en in de steek laten. Wat nou goede werken? Zijn dat nou gelovigen of denken ze alleen maar gelovig te zijn……..

Waar de meeste mensen verzuchten dat het zo jammer is dat de vakantie voorbij is, ben ik er blij om. Ik heb behoefte aan regelmaat en weer gewoon aan het werk. De afgelopen vier weken heb ik werkelijk geen klap uitgevoerd. Veel geslapen, veel gehuild en heel veel nagedacht over de dingen die het leven zo moeilijk kunnen maken; nergens was rust te vinden, en zelfs na tien uur bedrust was ik nog steeds moe. Ik wil weer gewoon aan het werk en mijn leven weer oppakken waar het vier weken geleden in elkaar stortte. Donderdag aanstaande ga ik weer de werkvloer op en dan meteen het weekend erna ook; over een paar weken begint school weer en wordt er weer hard gestudeerd. Het lijkt me heerlijk om zo moe te zijn dat je gewoon de hele nacht kan doorslapen zonder te tobben en te draaien.

De meeste mensen rusten uit tijdens hun vakantie, ik ben er alleen maar moe van geworden. Doodmoe, depressief moe, ik-huil-om-niks-moe, gewoon moe. En daarom ga ik donderdag weer aan het werk, om met een positief gevoel thuis te komen, om eindelijk weer een te denken dat ik er iets toe doe voor de mensen waar ik voor zorg, om niet als "vanzelfsprekend" te worden ervaren.

Maar morgen ga ik nog wel even een flink stuk fietsen, alléén……………………

Waar de meeste mensen verzuchten dat het zo jammer is dat de vakantie voorbij is, ben ik er blij om. Ik heb behoefte aan regelmaat en weer gewoon aan het werk. De afgelopen vier weken heb ik werkelijk geen klap uitgevoerd. Veel geslapen, veel gehuild en heel veel nagedacht over de dingen die het leven zo moeilijk kunnen maken; nergens was rust te vinden, en zelfs na tien uur bedrust was ik nog steeds moe. Ik wil weer gewoon aan het werk en mijn leven weer oppakken waar het vier weken geleden in elkaar stortte. Donderdag aanstaande ga ik weer de werkvloer op en dan meteen het weekend erna ook; over een paar weken begint school weer en wordt er weer hard gestudeerd. Het lijkt me heerlijk om zo moe te zijn dat je gewoon de hele nacht kan doorslapen zonder te tobben en te draaien.

De meeste mensen rusten uit tijdens hun vakantie, ik ben er alleen maar moe van geworden. Doodmoe, depressief moe, ik-huil-om-niks-moe, gewoon moe. En daarom ga ik donderdag weer aan het werk, om met een positief gevoel thuis te komen, om eindelijk weer een te denken dat ik er iets toe doe voor de mensen waar ik voor zorg, om niet als "vanzelfsprekend" te worden ervaren.

Maar morgen ga ik nog wel even een flink stuk fietsen, alléén……………………

 
 
"Wat kijken ze lief, hé Oma?" de kleine Jan drukt zijn bijna vier-jarige neusje tegen het glas waar een grote dolfijn rakelings langs hem zwemt. De dappere kleuter kijkt zijn ogen uit, en wij op onze beurt genieten er enorm van. Vol verwondering volgen de helder blauwe oogjes de sierlijke vissen op hun tocht door het water. Hij gilt van plezier bij de zeeleeuwen-show en schreeuwt het hardst als wordt gevraagd waar de piraat zit verstopt. De dikke walrussen verbazen hem met de enorme waterverplaatsing die ze kunnen veroorzaken. Hij zwaait met zijn rode toverstaf als de lichten uitgaan bij de grote dolfijnen-show; op eigen houtje koopt hij bij een jongedame een dolfijnen ballon die in de lucht lijkt te zweven. We zien de wereld opnieuw door de ogen van een kind en verwonderen ons over de schoonheid van de aalgladde zoogdieren als ze recht voor onze neus een reuze luchtsprong maken.

Hij hangt over de rand van het roggen-bassin om de vissen aan te raken, maar wel met papa en mama dichtbij. Op de terugweg eten we een smurfenmenu bij de Mac en eten een ijsje erbij als toetje. Jan zit met rode wangen van alle indrukken in de auto te genieten. Als daags erna de reclame van het dolfinarium op tv komt schreeuwt hij "daar ben ik weest, met opa en oma." De  ballon hangt ietwat slapjes nog steeds tegen het plafond.

Wat een heerlijk excuus om weer eens naar Flipper te gaan kijken…..

 
 
"Wat kijken ze lief, hé Oma?" de kleine Jan drukt zijn bijna vier-jarige neusje tegen het glas waar een grote dolfijn rakelings langs hem zwemt. De dappere kleuter kijkt zijn ogen uit, en wij op onze beurt genieten er enorm van. Vol verwondering volgen de helder blauwe oogjes de sierlijke vissen op hun tocht door het water. Hij gilt van plezier bij de zeeleeuwen-show en schreeuwt het hardst als wordt gevraagd waar de piraat zit verstopt. De dikke walrussen verbazen hem met de enorme waterverplaatsing die ze kunnen veroorzaken. Hij zwaait met zijn rode toverstaf als de lichten uitgaan bij de grote dolfijnen-show; op eigen houtje koopt hij bij een jongedame een dolfijnen ballon die in de lucht lijkt te zweven. We zien de wereld opnieuw door de ogen van een kind en verwonderen ons over de schoonheid van de aalgladde zoogdieren als ze recht voor onze neus een reuze luchtsprong maken.

Hij hangt over de rand van het roggen-bassin om de vissen aan te raken, maar wel met papa en mama dichtbij. Op de terugweg eten we een smurfenmenu bij de Mac en eten een ijsje erbij als toetje. Jan zit met rode wangen van alle indrukken in de auto te genieten. Als daags erna de reclame van het dolfinarium op tv komt schreeuwt hij "daar ben ik weest, met opa en oma." De  ballon hangt ietwat slapjes nog steeds tegen het plafond.

Wat een heerlijk excuus om weer eens naar Flipper te gaan kijken…..

Het is zondagmiddag en regen en zonneschijn wisselen elkaar af; we halen Walter vroeg op, en gaan dan naar het Henschotermeer met hem. Rond het water zijn prachtige wandelpaden aangelegd en hij geniet er enorm van. We komen nog een meisje tegen dat ooit samen met Walter op Onder-één-Dak heeft gezeten, zij wandelt samen met haar moeder. In een oogwenk heeft de moeder Walter herkent. "Wat is hij gelukkig zo" zijn haar woorden, en ik ben er stil van. In een paar zinnen verteld de vrouw dat ze weduwe is en er dus alleen voor staat. Haar dochter woont op een instelling in de buurt. Ze informeert naar Walters welzijn en benoemd haar eigen gevoel van falen in de zorg voor haar eigen kind. Wat kan ik ander doen dan het beamen? We lopen een stukje met elkaar op en tussen het praten door vallen er diepe stiltes die alleen moeders van elkaar begrijpen.

Walter sjouwt inmiddels dapper verder, om dan ineens op een picknickbank even een moment te rusten. Ik pak mijn camera en schiet een stuk of tien foto's vlak na elkaar. Hij heeft het in de gaten en gaat er eens goed voor zitten, en dan is daar ineens de Walter van lang geleden weer even terug. Hij straalt op het moment dat ik in zijn wereld stap en hem even lijk te begrijpen. Een moment slechts, dan is het voorbij. Hij staat op en loopt over de brug bij het water, laat de wereld achter zich en gaat zijn eigen weg.

"Goed zo, lieverd" denk ik "ga je eigen pad maar, met mensen die van je houden en voor je zorgen, die je begeleiden en begrijpen, maar kom af en toe even thuis bij mij, laat me even weer helemaal je mama mogen zijn, al is het maar voor een paar uur, of soms nog minder. Laat me even in je wereld, meer heb ik niet nodig, vraag ik niet van je. Geef me even de kans om gelukkig te zijn, samen met jou, dan kan ik de rest van de week wel aan…………….".
 

Het is zondagmiddag en regen en zonneschijn wisselen elkaar af; we halen Walter vroeg op, en gaan dan naar het Henschotermeer met hem. Rond het water zijn prachtige wandelpaden aangelegd en hij geniet er enorm van. We komen nog een meisje tegen dat ooit samen met Walter op Onder-één-Dak heeft gezeten, zij wandelt samen met haar moeder. In een oogwenk heeft de moeder Walter herkent. "Wat is hij gelukkig zo" zijn haar woorden, en ik ben er stil van. In een paar zinnen verteld de vrouw dat ze weduwe is en er dus alleen voor staat. Haar dochter woont op een instelling in de buurt. Ze informeert naar Walters welzijn en benoemd haar eigen gevoel van falen in de zorg voor haar eigen kind. Wat kan ik ander doen dan het beamen? We lopen een stukje met elkaar op en tussen het praten door vallen er diepe stiltes die alleen moeders van elkaar begrijpen.

Walter sjouwt inmiddels dapper verder, om dan ineens op een picknickbank even een moment te rusten. Ik pak mijn camera en schiet een stuk of tien foto's vlak na elkaar. Hij heeft het in de gaten en gaat er eens goed voor zitten, en dan is daar ineens de Walter van lang geleden weer even terug. Hij straalt op het moment dat ik in zijn wereld stap en hem even lijk te begrijpen. Een moment slechts, dan is het voorbij. Hij staat op en loopt over de brug bij het water, laat de wereld achter zich en gaat zijn eigen weg.

"Goed zo, lieverd" denk ik "ga je eigen pad maar, met mensen die van je houden en voor je zorgen, die je begeleiden en begrijpen, maar kom af en toe even thuis bij mij, laat me even weer helemaal je mama mogen zijn, al is het maar voor een paar uur, of soms nog minder. Laat me even in je wereld, meer heb ik niet nodig, vraag ik niet van je. Geef me even de kans om gelukkig te zijn, samen met jou, dan kan ik de rest van de week wel aan…………….".
 

"Dag, schoonmama, met mij, ik dacht laat ik u even bellen met het laatste nieuws rondom die kleine, voor je het weet staat hetb ergens in een roddelblad en dat wil ik liever niet".

"Nou vertel, ik ben één en al oor"

"Laats hebben ze die kleine getest op school, en kwamen er wat minder leuke berichten. haar contactname is niet goed, en haar taalontwikkeling blijft ook wat achter. Verder lijkt ze af en toe erg inzichzelf gekeerd, en als er dan iets van wordt gezegd dan wordt ze heel boos en gaat ze vreselijk tekeer, ik maak me zorgen, heel veel. 's Nachts kan ik er niet van slapen. Alex zegt dat het wel meevalt, maar ik ben haar moeder, ik zie, ik voel en ik ben bang".

"Luister Max, maak je niet te druk. We regelen zo'n mevrouw voor je die er alles vanaf weet, die kan dan met haar werken in een één-op-één situatie. Als het met de centjes niet goed komt dan spring ik wel bij, of nee, wacht eens even, daar hebben we in Nederland een prachtige oplossing voor, iets van een PGB of zo, wacht, laat mij maar even, ik bel wel iemand die dat voor ons gaat uitzoeken".

"Maar moet ik dan niet vaker bij haar thuis zijn, minder verplichtingen op me nemen en zo, een kind heeft toch het meest aan haar moeder, dat zeggen ze toch altijd, ja toch?"

"Ben je mal meid, we huren een echte deskundige in, met het geld van dat PGB fonds, of hoe het ook heten mag, nee, breek jij je mooie hoofdje daar maar niet over, hoe zit je haar eigenlijk vandaag, ik meen me te bedenken dat je een nieuwe styliste had?"

"U vergist zich, echt waar. Volgens de berichtgeving gaat de regering volgend jaar het PGB afschaffen of zo, ik weet niet precies. Dus als die kleine echt wat mankeert, dan gaan we zelf voor de kosten opdraaien, of nog erger, als het echt serieus mis is, dan moet ze misschien wel naar een zorginstelling omdat Alex en ik het niet meer aankunnen en omdat de andere meisjes ook aandacht nodig hebben en omdat mijn agenda zo vol staat met verpichtingen of, of, of……."

"Max, niet huilen, toe, je wordt er zo lelijk van, niet doen. Ik ga wel even aan de babbel met één van die jongens die dit idiote idee hebben geopperd. Tenslotte ben ik nog altijd het staatshoofd, ik hou die rare plannen wel tegen en ga ervoor zorgen dat het mijn kleindochter aan geen enkele vorm van zorg zal ontbreken. En wat zeg je daar over een instelling, dat nooit! Ik heb de plannen ook gelezen en er moet flink bezuinigd worden bij dat soort instellingen, hoe denk je dat het leven er dan uit gaat zien, met een minimum aan begeleiding, en altijd te weinig geld? Geen sprake van! Niet voor mijn kleinkinderen, dat nooit".

Gedachte:

Hoe zou het leven van Maxima en Alex eruit zien als het echt hun kind zou zijn, als de jongste van drie echt een zorgkind was geweest? Waarschijnlijk was het huis ingrijpend verbouwd, er was personeel ingehuurt, al dan niet met een PGB want daar zou dan toch niet aan gesleuteld gaan worden? En plaatsen in een instelling, daar zou geen sprake van zijn. Geachte koningin Bea, u bent het staatshoofd, u kunt bepaalde dingen tegenhouden of in ieder geval sturen. Ik vraag u mede namens al die ouders van een zorgkind die géén prinses of prins zijn, maar gewoon papa en mama. Steek een stokje voor de plannen om het PGB aan te pakken. Uiteindelijk gaat het meer geld kosten dan u zich kunt voorstellen. Veel zorgkinderen gaan vroeg(er) of laat toch naar een wooongroep die past bij hun zorgvraag. Door niet aan het PGB te tornen zou dat in veel gevallen – laat -  kunnen worden omdat er zorg thuis kan worden ingekocht. Moeders kunnen zichzelf een deel betalen om niet buiten de deur te hoeven werken om het gezin boven water te houden, en  kunnen daardoor het beste voor hun eigen prins of prinsesje zorgen. Ik vraag u, nee, sterker nog, ik smeek u, desnoods op mijn knieën, hou het tegen, stop deze bezuiniging nu het nog kan. Ik vraag het u als moeder van een bijzonder zorgkind, een bijzondere prins die door zijn bijzondere zorgvraag al zo jong moest verhuizen naar een woongroep…………….. alstublieft.

"Dag, schoonmama, met mij, ik dacht laat ik u even bellen met het laatste nieuws rondom die kleine, voor je het weet staat hetb ergens in een roddelblad en dat wil ik liever niet".

"Nou vertel, ik ben één en al oor"

"Laats hebben ze die kleine getest op school, en kwamen er wat minder leuke berichten. haar contactname is niet goed, en haar taalontwikkeling blijft ook wat achter. Verder lijkt ze af en toe erg inzichzelf gekeerd, en als er dan iets van wordt gezegd dan wordt ze heel boos en gaat ze vreselijk tekeer, ik maak me zorgen, heel veel. 's Nachts kan ik er niet van slapen. Alex zegt dat het wel meevalt, maar ik ben haar moeder, ik zie, ik voel en ik ben bang".

"Luister Max, maak je niet te druk. We regelen zo'n mevrouw voor je die er alles vanaf weet, die kan dan met haar werken in een één-op-één situatie. Als het met de centjes niet goed komt dan spring ik wel bij, of nee, wacht eens even, daar hebben we in Nederland een prachtige oplossing voor, iets van een PGB of zo, wacht, laat mij maar even, ik bel wel iemand die dat voor ons gaat uitzoeken".

"Maar moet ik dan niet vaker bij haar thuis zijn, minder verplichtingen op me nemen en zo, een kind heeft toch het meest aan haar moeder, dat zeggen ze toch altijd, ja toch?"

"Ben je mal meid, we huren een echte deskundige in, met het geld van dat PGB fonds, of hoe het ook heten mag, nee, breek jij je mooie hoofdje daar maar niet over, hoe zit je haar eigenlijk vandaag, ik meen me te bedenken dat je een nieuwe styliste had?"

"U vergist zich, echt waar. Volgens de berichtgeving gaat de regering volgend jaar het PGB afschaffen of zo, ik weet niet precies. Dus als die kleine echt wat mankeert, dan gaan we zelf voor de kosten opdraaien, of nog erger, als het echt serieus mis is, dan moet ze misschien wel naar een zorginstelling omdat Alex en ik het niet meer aankunnen en omdat de andere meisjes ook aandacht nodig hebben en omdat mijn agenda zo vol staat met verpichtingen of, of, of……."

"Max, niet huilen, toe, je wordt er zo lelijk van, niet doen. Ik ga wel even aan de babbel met één van die jongens die dit idiote idee hebben geopperd. Tenslotte ben ik nog altijd het staatshoofd, ik hou die rare plannen wel tegen en ga ervoor zorgen dat het mijn kleindochter aan geen enkele vorm van zorg zal ontbreken. En wat zeg je daar over een instelling, dat nooit! Ik heb de plannen ook gelezen en er moet flink bezuinigd worden bij dat soort instellingen, hoe denk je dat het leven er dan uit gaat zien, met een minimum aan begeleiding, en altijd te weinig geld? Geen sprake van! Niet voor mijn kleinkinderen, dat nooit".

Gedachte:

Hoe zou het leven van Maxima en Alex eruit zien als het echt hun kind zou zijn, als de jongste van drie echt een zorgkind was geweest? Waarschijnlijk was het huis ingrijpend verbouwd, er was personeel ingehuurt, al dan niet met een PGB want daar zou dan toch niet aan gesleuteld gaan worden? En plaatsen in een instelling, daar zou geen sprake van zijn. Geachte koningin Bea, u bent het staatshoofd, u kunt bepaalde dingen tegenhouden of in ieder geval sturen. Ik vraag u mede namens al die ouders van een zorgkind die géén prinses of prins zijn, maar gewoon papa en mama. Steek een stokje voor de plannen om het PGB aan te pakken. Uiteindelijk gaat het meer geld kosten dan u zich kunt voorstellen. Veel zorgkinderen gaan vroeg(er) of laat toch naar een wooongroep die past bij hun zorgvraag. Door niet aan het PGB te tornen zou dat in veel gevallen – laat -  kunnen worden omdat er zorg thuis kan worden ingekocht. Moeders kunnen zichzelf een deel betalen om niet buiten de deur te hoeven werken om het gezin boven water te houden, en  kunnen daardoor het beste voor hun eigen prins of prinsesje zorgen. Ik vraag u, nee, sterker nog, ik smeek u, desnoods op mijn knieën, hou het tegen, stop deze bezuiniging nu het nog kan. Ik vraag het u als moeder van een bijzonder zorgkind, een bijzondere prins die door zijn bijzondere zorgvraag al zo jong moest verhuizen naar een woongroep…………….. alstublieft.